Dlaczego El Chaltén to stolica trekkingu Argentyny
El Chaltén, oficjalnie ogłoszony Narodową Stolicą Trekkingu, to niewielka górska miejscowość w prowincji Santa Cruz, leżąca w granicach Parku Narodowego Los Glaciares, u stóp Fitz Roya i Cerro Torre. W przeciwieństwie do wielu innych patagońskich destynacji, szlaki zaczynają się dosłownie na końcu ulic miasteczka — nie trzeba transportu, przewodnika ani żadnego zezwolenia, żeby wyruszyć na trasę. Ta łatwa dostępność w połączeniu z granitowymi iglicami, turkusowymi jeziorami i wiszącymi lodowcami sprawiła, że liczące zaledwie kilka tysięcy mieszkańców miasteczko stało się magnesem dla plecakowiczów i doświadczonych trekkerów z całego świata.
Laguna de los Tres i Fitz Roy: klasyk, którego nie można pominąć
Szlak do Laguna de los Tres to najsłynniejsza trasa argentyńskiej Patagonii. Trzeba liczyć na 8 do 10 godzin w obie strony (około 22 km), przy czym przez większość drogi podejście jest łagodne. Ostatni kilometr to jednak stroma wspinaczka po luźnej morenie skalnej, gdzie na krótkim odcinku pokonuje się prawie 400 metrów przewyższenia — to właśnie tam poddaje się wielu turystów, którzy nie docenili trudności trasy. Nagroda jest tego warta: lodowcowe jezioro u podnóża Fitz Roya (3405 m), którego turkusowa woda odbija granitową ścianę, gdy niebo jest czyste. Warto wyruszyć wcześnie, między 6 a 7 rano, żeby uniknąć południowego wiatru i zwiększyć szansę zobaczenia szczytu bez chmur.
Laguna Torre i Cerro Torre: łagodniejsza alternatywa
Szlak do Laguna Torre jest krótszy i mniej wymagający niż trasa na Laguna de los Tres — to około 6 do 7 godzin w obie strony (mniej więcej 18 km), prowadzący niemal cały czas wzdłuż rzeki Fitz Roy. To dobry wybór na dzień aklimatyzacyjny albo alternatywa, gdy silny wiatr odradza wyprawę na bardziej odsłonięty odcinek. Nagrodą jest widok na Cerro Torre — granitowo-lodową iglicę uznawaną za jeden z najtrudniejszych szczytów świata do zdobycia, wyrastającą tuż za lodowcem Torre.
Loma del Pliegue Tumbado: najlepsza panorama bez tłumów
Dla tych, którzy mają już za sobą oba klasyczne szlaki, Loma del Pliegue Tumbado oferuje panoramę 360 stopni obejmującą jednocześnie Fitz Roya i Cerro Torre z jednego punktu widokowego — czego nie zapewnia żaden inny szlak. Trzeba zarezerwować sobie na to około 8 godzin w obie strony, ale ruch turystyczny jest tu wyraźnie mniejszy niż na głównych trasach. Uwaga: górna część szlaku jest całkowicie odsłonięta na wiatr, dlatego przed wyjściem warto sprawdzić prognozę.
Krótsze spacery: Chorrillo del Salto i punkty widokowe
Gdy wiatr wieje zbyt mocno albo brakuje czasu, dostępne są opcje na jedną-dwie godziny: szlak do wodospadu Chorrillo del Salto (łatwo dostępny, około 1,5 godziny w obie strony) albo Mirador de los Cóndores i Mirador de las Águilas — dwa niewysokie wzniesienia tuż przy miasteczku z widokiem na dolinę rzeki de las Vueltas, idealne o zachodzie słońca.
Informacje praktyczne: darmowe szlaki, pogoda, rezerwacje i dojazd
Wszystkie szlaki w Parku Narodowym Los Glaciares w okolicach El Chaltén są całkowicie darmowe, bez opłaty wstępu i bez konieczności rezerwacji — to rzadkość wśród patagońskich parków narodowych. Mimo to warto zarejestrować się w punkcie informacyjnym strażników parku po przyjeździe do miasteczka. Pogoda zmienia się w kilka minut: słynny patagoński wiatr wiosną potrafi przekroczyć 80 km/h, dlatego dobre okno pogodowe trzeba wykorzystać natychmiast, nawet jeśli oznacza to wcześniejszą pobudkę albo przełożenie wyjścia o dzień. Sezon wysoki trwa od listopada do marca (patagońskie lato); zimą część szlaków bywa zamknięta z powodu śniegu. Baza noclegowa jest niewielka w stosunku do popytu, dlatego rezerwacja z dwu-trzymiesięcznym wyprzedzeniem w sezonie jest niemal obowiązkowa — ceny zaczynają się od około 15 000 ARS za noc w hostelu, a w domkach mogą przekraczać 150 USD. Autobusy z El Calafate jadą około 3 godzin (bilet to zwykle 15 000-20 000 ARS) i w sezonie kursują kilka razy dziennie. Na koniec — każdy, kto wchodzi na te szlaki, powinien przestrzegać zasad Leave No Trace: zabierać ze sobą wszystkie śmieci, rozpalać ogień tylko w wyznaczonych miejscach i trzymać się oznaczonych ścieżek, bo patagońska roślinność regeneruje się dziesiątkami lat.