Asado, czyli coś więcej niż grillowanie
Asado to przede wszystkim rytuał towarzyski, a dopiero potem technika gotowania: mięso piecze się powoli na żarze z drewna lub węgla, nigdy na otwartym ogniu, a osoba przy grillu (tzw. "asador") potrzebuje zwykle 2-3 godzin, by wszystko było gotowe. Najczęściej zamawiane kawałki to bife de chorizo (soczysty rostbef z ładną warstwą tłuszczu), entraña (przepona wołowa, cienka i bardzo aromatyczna, podawana krwista) oraz vacío, tańszy kawałek z okrywą tłuszczową dodającą smaku. Pełne asado dla czterech osób w parrilli w Buenos Aires kosztuje około 45 000-70 000 ARS i zwykle zaczyna się od achuras (kiełbasa chorizo, kaszanka, grasica), zanim na stół trafią główne kawałki mięsa.
Empanadas: wielki spór regionalny
Mało co budzi tyle emocji co empanadas. Salteñas (z prowincji Salta) mają nadzienie z siekanej nożem wołowiny, ziemniaka, jajka na twardo i ostrej nutki, z eleganckim plecionym brzegiem (repulgo) i cieńszym ciastem. Tucumanas są bardziej soczyste, z bulionem w środku, i tradycyjnie podaje się je z kubkiem rosołu do popijania. W Buenos Aires dominują wersje z siekaną wołowiną lub kurczakiem, smażone lub pieczone, za około 1500-2500 ARS za sztukę. Każda prowincja przysięga, że to właśnie jej przepis jest oryginalny, a spór nigdy się nie kończy.
Milanesa, choripán i pizza po buenosaireńsku
Milanesa (mięso w panierce, smażone) to prawdopodobnie najczęściej jadane domowe danie w kraju, obecne w menu na lunch za 8000-14 000 ARS, podawane samo lub "a la napolitana" - z szynką, pomidorem i roztopionym serem. Choripán (kiełbasa chorizo z grilla w bułce, polana chimichurri z pietruszki, czosnku, oregano i octu) to klasyk ulicznych straganów i stadionów piłkarskich, kosztujący około 3000-4500 ARS. Pizza po buenosaireńsku, z grubym ciastem i mnóstwem sera, osiąga swoją najbardziej kultową formę w fugazzecie, nadziewanej cebulą i mozzarellą - bezpośrednim dziedzictwie włoskiej imigracji, która zostawiła też silną scenę domowego makaronu (gnocchi, sorrentinos, ravioli) obecną niemal w każdej dzielnicy.
Dulce de leche, alfajores i lodziarnie
Dulce de leche (mleczna karmelowa masa) pojawia się niemal w każdym deserze: ciastach, naleśnikach, lodach, a przede wszystkim w alfajores - dwóch warstwach herbatnika przełożonych nadzieniem i oblanych czekoladą, dostępnych w każdym kiosku już od 1200 ARS. Rzemieślnicze lodziarnie (Freddo, Rapa Nui, Un'Altra Volta) podtrzymują włoską tradycję smakami takimi jak dulce de leche granizado czy sambayón; gałka podwójna w rożku kosztuje około 4000-5500 ARS.
Mate: rytuał, który łączy wszystkich
Mate parzy się z yerba mate i gorącą (nie wrzącą, około 70-80°C) wodą, a następnie pije w kółko z tej samej metalowej rurki zwanej bombilla: osoba parząca to "cebador", który serwuje napój po kolei każdej osobie, aż skończy się woda w termosie. Powiedzenie "dziękuję" przy oddawaniu mate oznacza, że nie chcemy więcej (jeśli więc wciąż jesteśmy spragnieni, lepiej milczeć). To zwyczaj głęboko zakorzeniony - w domach, biurach, na placach i plażach.
Wino, godziny posiłków i porady, jak jeść jak miejscowy
Malbec z Mendozy to sztandarowe czerwone wino kraju, a torrontés z Salty dominuje wśród aromatycznych białych; lampka wina w restauracji kosztuje od 3500 ARS. Argentyńczycy jadają kolację późno: restauracje zwykle zapełniają się dopiero po 21:00, a wiele z nich serwuje jedzenie aż do 1:00 w nocy w weekendy. Standardowy napiwek to 10% (nie zawsze wliczony w rachunek, warto dopytać). Aby spróbować kultowej parrilli w Buenos Aires, Don Julio w dzielnicy Palermo należy do najbardziej rozpoznawalnych na świecie, ale wymaga rezerwacji z wielotygodniowym wyprzedzeniem.